امروز سه شنبه ۲۹ آذر در واپسین روزهای آذر، در آستانه ی قصه ی دور و دراز شب یلدا، و در میان قیل و قال های رندانه ی ما آدمای عاقل!!!
در معیت آقایان: امیری فر، معاون دادستان، کرمی مدیربهزیستی شهرستان ایلام، دکتر سمیعی نژاد، دکتر جهانی مدیر مرکز و جناب محمدی دفتر دادستانی، سری به مراکز نگهداری بهزیستی زدیم، ما سرزده رفتیم و آنها سَر در سِرّ خویش داشتند
از هیاهوی شهر و بگو مگوهای آدم شهری ها که گذشتیم و دیوارِ بلندِ بی اعتمادی شهرنشینان را که پشت سر گذاشتیم، دل به صافی و صداقت روستا و آدم های آن دیار زدیم …
پیچ و خم کوچه پس کوچه های باریک روستا را که رد کردیم، درب مرکز نگهداری بهزیستی که گشوده شد، چیزی غیر از عقلانيت ندیدم، و متعجب از حجم بالای عاقلانگی و شاعرانگی، چه می دانم شاید می گویند: شاعران شوریده اند، راست باشد…
مجموعه ای لبریز از صفا و صمیمیت،مرام و معرفت.
عاشقانه به سراغمان آمدند، در این بین، تنها من غریبه بودم، دور امیری مقدم حلقه زدند، لحظاتی از عشق و دلدادگی، عاشقی و معشوقی و سگرمه هایی که باز شد و لبخندهایی که بر پهنای صورت جا خوش کرد !!!
عجب …!!!
تازه ما متوجه پاتوق همیشگی همراهان شدیم …
چشم که باز کردیم، چه تفاوتی بین دنیای خشک و بی روح بعضی اماکن و دنیایِ دلدادگی با فلانی، که ما مجنونش می نامیم…!!!
نمی دانم عاقلان کدام طرف دیوار بودند، ساکنین حصارِ شهر و چنگ و دندان نشان دادنِ آدم شهری ها برای هم
یا نه، مردمان پشت دیوارِ زیبا و رنگ آمیزی شده مرکز بهزيستی، با آدمهایی آرام، بی آزار و مملو از آرامش.
امروز دست خالی رفتم ولی با دست پُر برگشتم، بر خود نهیبی زدم که کجای کاری!!!؟؟؟
راستی ما کجای کارِ این دنیای پر رمز و رازیم
لحظات خدا حافظی و پايان قصه، دست کمی از آغاز قصه نداشت
قصه ی شاعرانگی های دکتر سمیعی نژاد و ساکنین کوی معرفت دیدنی بود…
اسرار اَزل را نه تو دانی و نه من
وین حرفِ معما، نه توخوانی و نه من
هست از پسِ پرده گفتگوی من و تو
چون پرده بر افتد نه تو مانی و نه من
علیرضا معراجی
مرکز نگهداری بهزيستی
آذرماه ۱۴۰۱